mesut

 Övülmek isterseniz,alçak gönüllülüğü yem olarak kullanabilirsiniz.

Gerçekten alçak gönüllü olan bir insan, kendisinden hiç söz etmeyen insandır. 

Bir adamın gerçekten büyük olup olmadığını, onun alçak gönüllülüğünden anlayabilirsiniz.

Yalnizlik gecelerin,Umit bekleyenlerin,Hayal caresizlerin,Yagmur sokaklarin, Tebessum dudaklarin, Sen ise yalniz benimsin birtanem... 

sussss!!!! ve oku gülüm

NAFİLE...

 Beni adam eden şehir burası. Beni bekleyen özleyen ve benimde içimdeki nefreti kusabildiğim tek şehir…     
    Artık içim bedenim değil ruhum kayboldu… benliğim terk etti bıraktı beni. Ama inan buna kızmadım kızamadım… istediğim buydu hemde uzun zamandır. Bekledim dinlendim çoğu zaman istedim alamadım hiçbir zaman… birileri için duvar oldum dayanacak sürekli hep güç aldılar dayandılar dinlendiler benim üzerimde… birileri için tutunacak dal oldum hep düşerken tutan onları koruyan hayata bağlayan… birileri için sürekli düşündüm endişelendim ama bir kez bile olsun istenmedim… birileri için mutluluk kaynağı oldum mutlu ettim ama hiçbir zaman kendim olamadım. Kimse birgün bana neden demedi?… kimse beni tutmadı kimse bana elini uzatmadı… bir uçurum kenarında durdum kaç zaman bekledim beni belki tutan olur diye bekledim birisi elini uzatır diye… gelenler gitti hep. Gelenler bıraktı hep. En sonunda yoruldum bende bıraktım kendimi… aşağıya düşerken düşündüm el uzattıklarımı gözlerim aradı onları… belki dedim bir mucize olur ve hayata bağlar diye. Kurtarıcı melek misali bekledim

 ''yar|a''...

Bitti sanmıştım, unuttum demiştim, ömrümün geri kalanını sensiz geçirebileceğim fikrine bile kendimi inandırmıştım!... En büyük yalan, insanın kendine söylediği yalanmış geç anladım. Kaleminden çıkan birkaç cümleyle gözlerimin karşılaşması, yüreğimin seni yeniden hissetmesi, beynimin içine kazınan kare kare resimlerin ve kalabalıklar arasında yaşadığım başıboş dalıp gitmelerim!...
Seninle yaşadığı bir günü, tüm geçmişine ve geleceğine denk tutan bir ruhu, mahşere kadar taşımak zor gelecek biliyor musun?...
Öyle ya bir yağmur da, bir göl kenarında, gözlerinden içtim yağmur ve gece kadar yoğun şarabı ben!... Gece senin derinliğindir ben de, yağmur benim yüreğimin sağanakları...
Aklıma düşmeye gör, en fırtınalı denizde yolunu kaybeden en acımasız dalga olur bakışlarım... Dalgalarımın kayalıklarla buluştuğu an çıkan sesleri duymanı hiç istemem! Canı çok acıyan bir deniz ağlıyor dersin eminim... Seni özledim, anlıyor musun, özledim!!!
Gördüğüm her kuşun kanadına gözlerimi koyuyorum, bulunduğun diyarlara gelirler de seni görürüm diye...
Sana " yar" diyorum, " yaralarım" kanıyor...
Sana "yara" diyorum, tüm sözlerimin öznesi oluyor
" yar' a"...
Yara giden yolda kocaman bir yaram var!!!

Özledim Seni.........

ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir.
beynimi uyuşturuyor özlemin...
çok sık birlikte olmasak bile
benimle olduğunu bilmenin
bunca zamandır içimi ısıttığını
yeni yeni anlıyorum
Yokluğun,
Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp
mütemadiyen bir boşluğa
Sabahları seni okşayarak başlamaları
aksamları her isi bir kenara koyup seninle
baş başa konuşmaları özlüyorum; oynaşmalarımızı,
yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü...
Nasılda serttin başkalarına karşı beni savunurken;
ve ne kadar yumuşak bir çift kısık gözle
kendini ellerimin okşayışına bırakırken
Gitmeni asla istemediğim halde
buna mecbur olduğunu görmek
ve sana bunları söylemeden ''git artık'' demek
''beni ne kadar çabuk unutursan,
o kadar çabuk kavuşacaksın
mutluluğa'' demek sana nede zor seni görmemek
ve belki yıllar sonra karsılaştığımızda
bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden..
yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek....